Tecavüz suçlarında 'kadın ceza hukuku' adaletin neresine düşer?

Bu yazının konusu, politik olarak cinsiyet temelli fiili eşitsizliklerin beslediği şiddet ve ayrımcılık ile, en önemli sanık haklarından olan savunma hakkı. Ne var ki, gerek uzun tarihsel geçmişine, gerek savunma hakkının katledildiği davalara, gerekse de bu ülke topraklarında öldürülen, tecavüze maruz kalan, şiddet gören on binlerce kadının, faillerin savunma hakkı gerekçe gösterilerek hukuk düzeninden nasıl itildiği, burada açıklamakta eksik kalacağımız kadar geniş ölçekli bir konu.

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı, Kadına Yönelik Şiddet Suçlarında “Suçtan Zarar Gören” midir Hakikaten?

8 Mart Günü AKP’nin popülarist salvosuyla apar topar meclis gündemine taşınan yeni şiddet yasamız, iyice tırpanlanıp feminizmden “temizlendikten” sonra, 20 Mart 2012 günü Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girdi.

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun, AKP’nin şiddet meselesini aile içinde çözme anlayışının bir ürünü olarak oluştu. Yasanın adına “aile” ibaresinin eklenmesi, bir yandan kadına yönelik şiddetin kaynağını zikretme konusunda bir tür “lapsus” niteliği taşırken, öte yandan kadını aileden bağımsız göremeyen, şiddeti de zaten aile kurumuna zarar verdiği için “dizginleme” ihtiyacı duyan bir siyasal tercihin yansımasıdır.

Sanırım 5 yaşındaydım. Bir gün sokakta kayboldum. Belediye binasına götürdüler beni. Annem “Yabancı erkeklere yaklaşma; seni iğneli beşiğe koyarlar!” derdi. Belediye binasında aklımda hep iğneli beşik vardı. Etrafa bakındım göremedim. Sona evi tarif ettim. Belediye görevlileri beni evin kapısına kadar bıraktılar. Eve girince annem panikle kilodumu indirip baktı.  “Yok anne beni iğneli beşiğe koymadılar.” dedim. “Tamam kızım, anladım zaten.” dedi. Ama ben yine de aylarca rüyamda iğneli beşik gördüm. Sonra aklım erince anladım iğneli beşiğin ne olduğunu. İğneli beşik, erkeklerin cinsel saldırısının kod adıydı annem için.

 “Hayır”sız, “Yardım”sız, Feminist Dayanışma…

Kadın dayanışmasını düşünürken “yardım” üzerine azıcık durmak iyi olabilir. Yardım etmek fikri ile hareket edenler, tıpkı feministler gibi çok politik amaçlara sahip görünüyorlar. Amaçları doğrultusunda örgütlüler. Nereden örneklesek? Yardım isteyen yoksullara “el uzatan” Deniz Feneri gibi sivil organizasyonlardan, “Devlet baba”nın “yardım eli”ne; oradan, sömürgeleştirdiği topraklara “yardım eli” uzatanlardan, o topraklarda ölmeyip de eski emperyalin ülkesine sığınan mülteciye tekrar “yardım eli” uzatan devletlere; Afrika’daki aç’a bir “tık” karşılığı bir tabak pirinçle “yardım eli” uzatma gibi yeni olanaklarından cepten bir mesajla bir engelliye uzatılabilen “yardım eli”ne; bilhassa seçim zamanı AKP’nin hediyeli “yardım eli”nden, değişik dini inanç gruplarının organize “hayır” faaliyetlerine; kadına yönelik erkek şiddeti hikâyelerinden bir sektör oluşturup ekmek yiyen medya kişilerinden “hikâye” sahibine “yardım eli” uzatanlara...